Wat doe je als je angsten terug overnemen?

 

Angsten… heel ruim omvat. Angst voor de dood… Angst voor niet meer wakker te worden… Angst voor jezelf aan te raken… Angst voor te douchen…. Angst voor in de steek gelaten te worden….. Angst om personen te verliezen… Angsten die men leven op dit moment me even terug overhoop halen, de één al wat sterker aanwezig als de ander (één die al wat meer je leven bepaald). Het begint met angst voor de dood, vooral als je iemand dierbaar hebt verloren aan ziekte waar je zelf hard hebt voor gevochten. Zeker als deze persoon je nauw aan het hart lag en nog mooie momenten mee hebt doorgemaakt.

Angst om te verliezen, maar ook weet je dat dit reëel is omdat de prognose niet goed is. Daar is het dan, na bijna 1 jaar afscheid nemen. Die persoon haar laatste adem zien nemen, weten dat je ze nooit meer gaat terug zien of kunt tegen praten. Een heel dankbaar moment, maar ook iets wat nu nog bezighoudt (vooral omgeslagen in angst voor te slapen en niet meer wakker te worden). Het is met ups en downs, een tijdje ging het beter. Nu is het elke avond aanwezig en komen er overdag ook al angsten bij kijken. Heel moeilijk in woorden te omschrijven, maar het houdt me bezig en het belangrijkste van al. Het belemmerd je in jezelf zijn, gelukkig voelen en tonen, blijdschap, positiviteit maar ook strenger voor jezelf is frequenter aanwezig. Ook prikkelbaarder zijn voor emoties waarvan je anders beter tegen kunt. Er zijn ook heel veel zaken waarmee ik in het verleden getriggerd ben geweest, nemen nu ook af en toe de bovenhand. 1 daarvan is angst voor in de steek gelaten te worden/personen te verliezen. Men gehechtheid wanneer men lichaam aangeeft het is genoeg, komt dan ook sterker naar boven. Hiervoor heb ik al heel veel therapie gehad om hiermee te leren mee omgaan. Maar dat neemt niet weg dat je nog getriggerd kan worden waarmee je in het verleden geworsteld mee hebt. Ik heb dit alles heel veel bespreekbaar gemaakt met vrienden, zorgverleners, therapeut,… en ook hulp gezocht hierin.

Dit was en is op dit moment (juni 2020) heel frustrerend voor me, ook moeilijk te accepteren omdat je eerst het gevoel hebt dat je gefaald hebt, terug bij af bent maar vooral dat je iets verkeerd doet. Omdat deze zaken na een tijd fysiek op men lichaam geuit werden. Dit in ongecontroleerde bewegingen van men hand/arm tot en met men hoofd. Het moest langs een of andere manier weg. Ook paniek aanvallen in de douche van mezelf aan te raken door aan mezelf te werken en zaken uit het verleden boven te halen bij men therapeut hebben heel wat getriggerd. Weet dat dit heel vermoeiend is, aanvallen van een half uur/paar minuten tot een uur.

En na een tijd je mentale weerstand ook beïnvloedt. Begin deze week (begin juni 2020) was er ook sprake van een opname, helemaal paniek in men hoofd. Ik ben na 2 jaar en net nog maar een half jaar uit, ik dacht o nee hoe kan dit. Weer men leven on hold zetten, eerst door psychische problemen (vooral angsten), kanker en dan terug psychiatrie??? Hierbij sloeg men paniek ook even toe, momenteel (5/06/20) merk ik dat men lichaam nog heel veel vraagt van mezelf maar ook een duidelijker inzicht heb gekregen bij men therapeut dat het normaal is dat men lichaam zo reageert omdat het al maanden aanhoudt en op één of andere manier moet geuit worden. Acceptatie hierin is moeilijk maar het is wel duidelijk, de eerste dagen van men aanvallen waren er geen triggers. Na een aantal dagen kwamen die wel. Tot hier toe heb ik dagelijks nog eens een aanval (fysiek uit) maar ook douchen moet verplichten om deze angsten niet te laten overnemen.

Deze periode was men therapeute ook heel sterk aanwezig om me te steunen doorheen deze periode, wat ik heel fijn vond en vertrouwen verder met haar heb kunnen opbouwen. Maar het kon zo niet verder, zij kon me niet 7/7, 24/24 helpen. Toen besloten we in samenspraak om een mobiel team in te schakelen die bij me thuiskomen (om de 2 dagen), ze nemen in de tussenperiode ook contact op om te horen hoe het gaat en het lukt dit voor een maand lang. Wat wel ook de doorslag heeft gegeven is de corona, beperking in contacten. Dit was ik heel hard terug aan het opbouwen, heel veel nieuwe dingen aan het uitproberen en personen ontmoeten.

Wat ik nu wel ervaar en moeilijk voor me is, is het contact terug afbouwen met men therapeut om de hechting (die nu te sterk aanwezig is) nog heel de tijd wil horen omdat ik anders het gevoel heb dat ze me in de steek laat. En ook beetje aanspoort bij iets moeilijk of een aanval, het mobiel team moet contacteren. In tussentijd volgt ze wel verder mee op.

Ik probeer de tools, tips en tricks die ik van men therapeute meekrijg/mobiel team of de psychiatrie vroeger heb meegekregen zo vaak mogelijk toe te passen als men triggers men dagdagelijkse leven niet de bovenhand kunnen nemen. Ook men vrienden staan voor me klaar. Momenteel is het hier met vallen en opstaan. Maar vooral zo weinig mogelijk uit de weg te gaan om erger te voorkomen.

Begrijp me niet verkeerd, dit zijn enkele angsten. Dit is niet voor iedereen hetzelfde, ieder gaat er op zijn eigen weg mee om. Het kan heel veel bepalen, ook al zie je dit niet. Dus gelieve niet de beoordelen wat je weet nooit wat die persoon al heeft meegemaakt of waarmee die persoon op dat moment mee zit. Wees lief voor elkaar, ik ben heel trots dat ik in therapie ben om deze zaken aan te pakken en aan mezelf te werken. Maar weet dat dit tijd, liefde maar vooral er voor die persoon zijn heel belangrijk is.

 

Geschreven door De Smet Shana