Dit weekend kon ik terug men grenzen verleggen en uit men schulp komen: zowel mentaal als fysiek. Omdat ik snel het gevoel heb als er iets is wat ik niet zo aangenaam vindt om me te gaan afzonderen: maar dit is wonderbaarlijk goed gelukt, slechts 1 keer heb ik dit gedaan. Waar ik heel fier op ben.

Mentaal heb ik me direct opengesteld wat er in me omging en waarom ik deelnam aan dit weekend: vooral rond verlies maar ook een deel dat gelinkt was met kanker. Vooral omdat het overlijden van een goede vriendin veel in werking had gezet, ikzelf had schrik om 's avonds te gaan slapen en 's morgens niet meer wakker te worden. Ook omdat zij aan die ziekte is overleden en ik niet, had ik ook snel de link gemaakt. Wat ik hoopte was een aantal tips en tricks te kunnen meenemen hoe ik  anders met verlies kon om gaan of hoe anderen ermee omgingen.

 

Fysiek ben ik ook een aantal keren uitgedaagd geweest: op een paal klimmen van een aantal meter hoog (wel bevestigd) en bovenaan op dat platform rechtop proberen te staan en dan eraf te springen (maar zogezegd zo gedaan, niet van vanzelfsprekend). Ik legde men lat hier heel hoog omdat het me al 2 keren was gelukt dus deze keer moest zeker ook lukken. Toen het gelukt was, was ik niet zo blij als de vorige keren (ik verlangde en eiste te veel van mezelf). Als er een tijdje was overgegaan was men gevoel anders, helemaal anders als in begin. Helemaal voldaan en motiverend voor wat nog kwam!!

Wandelen in de natuur daar (Ardennen) was heel rustgevend. We kregen een opdracht om mindful te fotograferen, een aantal thema's die we meekregen en er foto's moesten rond nemen. Zo kijk en ervaar je de zaken helemaal anders, die je anders niet zou zien of zouden opgevallen zijn. Dit is ook een manier om je gedachten te verzetten en even aan iets anders te denken. Of in het dagdagelijkse leven met bepaalde zaken kan toepassen. Achteraf ('s avonds) hebben we geëvalueerd. Opvallend was dat zo goed als niemand dezelfde foto's had, en als het zo was betekende het voor die persoon helemaal iets anders.

 

De dag erna hebben we fysiek onze grenzen terug verlegd, in een grot kruipen (de weg zoeken), opdrachten uitvoeren, in team werken, claustrofobisch gevoel toelaten/het onbekende, ...

Vorig jaar (2019) heb ik hier al eens in geweest, dus waar toen de triggers waren had ik nu wel schrik voor dat die terug zouden komen. Het eerste deel ging veel beter als verwacht, waar ik de vorige keer in paniek sloeg was nu niet het geval. Ik was zo fier op mezelf!!! Erna hadden we de keuze om een bepaalde route in de grot te doen, 1 ervan had ik in 2019 al eens gedaan dus die wou ik niet nog eens doen omdat ik wist wat er kwam. Natuurlijk waren er nog andere mogelijkheden, uiteindelijk hebben we als groep besloten om iets heel stijl omhoog te nemen. Ik was bijna als laatste die omhoog ging, de druk (mijn gevoel) lag hoog omdat iedereen boven was geraakt zonder problemen. Bij mij duurde het veel langer maar dat gaf niet, ik zat telkens op hetzelfde punt vast -> er waren niet veel aanknopingspunten om met men handen iets vast te nemen. Uiteindelijk na 3 pogingen besloot ik om te stoppen omdat ik volledig in paniek aan het slaan was. Men gevoel van fierheid was al weg, ik had gefaald (zo voelde het voor me). 

 

Een aantal gesprekken en wat tijd hebben me doen inzien dat ik effectief wel men grenzen had verlegd, dat ik weer de lat te hoog legde en te streng was omdat de anderen al klimervaring hadden en dit niet mocht vergelijken. Gelukkig was men gevoel achteraf wel anders als toen het niet gelukt was. Ik heb meer aangekunnen als vorig jaar en veel meer geprobeerd, daarin ben ik gegroeid door niet onmiddellijk op te geven.

Als slot hebben we op kaartjes een boodschap voor onszelf geschreven waar wij trots op waren en die werden een aantal weken later dan opgestuurd naar ons thuis. Ook was er een kaartje waar de andere deelnemers iets mochten opschrijven wat zij van je als persoon vonden of waar zij iets uit gehaald hebben. Dit werd dan ook mee opgestuurd. Als kers op de taart werd er een foto genomen van een bepaald item/activiteit waarin jij je kon vinden of wat je fijn vond dit weekend. En dit als portretfoto ook werd opgestuurd.

Wat ik niet vernoemde is dat we ook touwtje gesprongen hebben (ikzelf  dit als kind/tiener) jaren als sport gedaan, deze betekenis was heel waardevol voor mij. Iets waar ik zo mooie herinneringen aan had hier terug mocht beleven en naar boven kwamen. 

Hieronder kan je me alvast in actie zien ;)