Liefde – Gezondheid – Rust

(Geschreven door Anne Bakker)

 

Een ode aan het armbandje:

In de avond op 17 april 2020, een maandje geleden ongeveer, zit ik op bed en een gevoel van gemis overvalt me. Een heel eenvoudig armbandje van een simpel touwtje met de kleuren oranje, wit en rood valt van mijn pols op het bed. De kleuren van het bandje steken af bij de witte kleur van mijn dekbedovertrek. Het is doorgebroken en het voelt alsof er iets waardevols van mijn lijf is losgerukt. Voor ieder ander die mijn achtergrond niet zou kennen, zou dat weinig betekenen. Maar voor mij, een simpel armbandje met die kleuren, betekent het zoveel. Als het los is gekomen, komt het gevoel van gemis omhoog. Het brengt me terug naar een bijzondere week in september 2019, en allerlei gedachtes, gebeurtenissen en momenten komen in mijn hoofd voorbij. Drie woorden staan centraal als ik hierbij stilsta: liefde, gezondheid en rust.

Om je mee te kunnen nemen naar die bijzondere week, zal ik je wat achtergrondinformatie over mij moeten geven. Mijn naam is Anne Bakker en ik ben geboren 1991 in een klein dorpje in Limburg (NL). Ik kom uit een warm gezin met twee liefdevolle ouders, een oudere broer en twee zusjes. We groeien op een plek waar mijn familie het belangrijk vindt je hart te volgen en je niet te veel aan te trekken van de buitenwereld. Als ik opgroei besef ik al snel dat ik me anders voel dan de anderen, ik wil namelijk meer uit het leven halen dan de gemiddelde persoon die ik ken. Groots en meeslepend, dat is wat ik wil. Mijn liefde voor talen, culturen ontdekken, nieuwsgierigheid en het constant willen leren kennen van mensen brengt me op allerlei plekken op de wereld en uiteindelijk brengt het mij in de Emiraten. Om precies te zijn brengt het me tijdens én na mijn studie in Abu Dhabi terecht. Ik werk als Training Executive in een vijfsterren hotel op de afdeling personeelszaken. Ik voel me er gelukkig en fijn: meestal schijnt de zon, ik ontmoet heel veel verschillende mensen met allerlei achtergronden, mijn hart gaat sneller kloppen van een bijzondere man en ik ben iedere dag bezig met personeelsleden te helpen groeien in hun ontwikkeling. Voor mijn gevoel lag de wereld aan mijn voeten. Ik zag mezelf dit een paar jaar doen, dan zelf door te groeien en om dan weer te vertrekken naar een ander land. Carrière en liefde, dat is wat ik belangrijk vond.

Maar dan verandert er ineens alles. Zoals we wel vaker in het leven mee zullen maken, lopen zaken niet altijd als gepland en moeten plannen worden aangepast. Op 22 oktober 2016 word ik opgenomen in het Sheikh Khalifa Medical City Hospital. Al weken voel ik me ziek, zwak en misselijk, maar constant wuif ik dit weg. Onbewust negeer ik mijn lijf volledig, totdat ik letterlijk niet meer kan: de bloedingen zijn intens, de blauwe plekken zijn overal, ik voel me leeg en opgebrand, totdat ik echt niks meer kan en neerval. Binnen een paar dagen krijg ik de diagnose van acute promyelocyten leukemie. Een naam die ik nog steeds nauwelijks uit kan spreken, maar die eenvoudig vertaald op een zeldzame vorm van bloedkanker neerkomt. Zelden heb ik mezelf als sterfelijk bestempeld, maar dit was zeker een moment om bij stil te staan. Al besefte ik dat toen zeker niet. Om ermee mee te kunnen dealen, maak(te) ik er graag grappen over. Ik blijf me namelijk verbazen over het feit dat iemand met een bloed- en ziekenhuisfobie, zo veel geconfronteerd moet worden met haar aller grootste angsten en dan bloedkanker krijgt. Het leven zit raar in elkaar.

Na intense behandelingen in het ziekenhuis in Abu Dhabi, besluit ik uiteindelijk terug naar Nederland te gaan en daar vervolg ik mijn traject in Nijmegen. Na ongeveer één jaar word ik schoon verklaard en voelt het alsof mijn leven weer verder kan gaan, waar ik een jaar eerder was gestopt. Dit blijkt helemaal niet zo makkelijk te zijn: ik mis de aansluiting met mijn leeftijdsgenoten, ik sta anders in het leven dan voorheen en ik voel me vooral heel erg leeg. Mijn angsten en mijn pijn kan ik nauwelijks delen met de mensen om mij heen, ik ben tenslotte toch “schoon”. Zou ik niet blij moeten zijn en weer intens van het leven moeten gaan genieten? Waarom ervaar ik dit niet zo? Hoe kan het dat ik mij moe blijf voelen? En wat doe ik verkeerd? De twijfel wordt steeds groter en het accepteren van het feit dat ik kanker heb gehad, wordt eigenlijk met de dag moeilijker. Als ik weer mee probeer te doen in het “normale” leven, kom ik tot de conclusie dat het nog helemaal niet lukt. Uiteindelijk zoek ik hulp en dat brengt me steeds verder.

Naast rust, mindfulness, en therapie worden lotgenoten een van de belangrijkste onderdelen van het acceptatieproces. Ik meld me aan bij AYA, een zorgnetwerk dat zich inzet voor jongeren met kanker, en ik kom in contact met heel veel mensen die eenzelfde verhaal hebben meegemaakt op jonge leeftijd. Dat voelt bijzonder en fijn. In het ziekenhuis ben je namelijk een van die weinige die zo jong is. Andere patiënten zijn vaak niet van je leeftijd en die wuiven vooral je problemen weg, juist omdat je de wereld nog aan je voeten hebt liggen. Maar zij beseffen niet, dat oók jij de dood in de ogen hebt gekeken en andere levensvragen hebt dan zij.

Via AYA kom ik in contact met de Powder Days Foundation en ga ik een week kajakken in Frankrijk met tien andere leeftijdsgenoten, die ook kanker hebben of hebben gehad. Nu vraag je je vast af “kajakken”? Ja kajakken! Het is een bijzondere week op een prachtige plek waarbij er heel erg goed voor je gezorgd wordt. En je hoeft je alleen maar te richten op het kajakken. Even ben je losgekoppeld van het meisje dat kanker heeft overleefd, heb je een bijnaam waar je om kunt lachen, voel je je nauwelijks ziek meer en mag je je volledig overgeven aan het water. Ik ontmoet bijzonder mooie mensen, waar ik een diepe band mee opbouw. Rituelen worden er uitgevoerd en het gevoel van erkenning en herkenning is er alleen maar meer. Als groep noemen we dit het kankerkamp, en wordt een beladen onderwerp ineens heel erg “normaal”.

En dan kom ik terug op de eerste alinea waar het armbandje centraal staat. Het armbandje is namelijk tijdens de kajakweek bij mij omgedaan door “blue”. Ze maakte drie lussen om mijn pols, en bij iedere lus stond ze stil bij een wens voor mij. De drie woorden die zij mij meegaf (liefde, gezondheid en rust) betekenen nog steeds veel voor mij. En als het armbandje dan op de avond van 17 april 2020 afvalt, keer ik in gedachtes terug naar een bijzondere week. Een week die zoveel voor mij heeft betekent, die zoveel vriendschappen heeft gebracht en die me vooral het gevoel heeft gegeven dat het niet raar is wat je voelt, en dat je zeker niet alleen bent. Het motto van de Powder Days Foundation wordt dan alleen maar bevestigd: “Adventurous to a new normal”.

 

Links op de foto Anne Bakker (tijdens Powderdays-week: Panja)

 

Foto: Eddo Kloosterman