Samen op koers! 

Geschreven door De Smet Shana

 

Afgelopen week (16 t.e.m. 21 augustus 2020) mocht ik deelnemen aan een unieke ervaring. 5 fantastische dagen op een zeilboot doorbrengen met lotgenoten, dit in 3 wacht groepen zodat de boot 24/24 uur draaiende bleef. Ikzelf zat in de witte wacht, er was ook nog een blauwe en rode wacht. Je zal natuurlijk afvragen waarom deze kleuren? Die staan voor de Nederlandse vlag.

Als ex-kankerpatiënt vindt ik het heel fijn om andere lotgenoten te leren kennen. Ons takenpakket als groep (wacht) bestond uit vieren (het losser laten van een lijn -> deze kan staan uit de grootschoot losser te laten die in verbinding staat met het grootzeil), grabbelen (wanneer de zeilen dichtgaan en het vieren wordt toegepast kunnen anderen die aan het grootzeil staan grabbelen-> of ook het zeil beetje per beetje bijeen nemen tot dit ten einde is), de zeilboot besturen door stuurboord en bakboord toe te passen afhankelijk welke richting we uitgaan. Ezelsbruggetje: stuuRboord = Rechts. Stuurboord is het tegenovergestelde van bakboord, ...

Dit was geen vakantie om op je gat te gaan zitten, maar actief het reilen en zeilen mee te maken hoe het er op een zeilboot aan toegaat. De 3 wachten wisselde elkaar af zodat we ook 's nachts eens een aantal taken moesten uitvoeren. Prachtig en uniek moment was dit: zonsopgang, genieten van de sterrenhemel, tosti's eten en een croissant om de nacht door te komen. Hierdoor moesten we even aan een ander ritme aanpassen. Gelukkig (door de wind) hadden we ook een aantal nachten vrij om de andere wachten beter te leren kennen, want doordat we om de 4 uren afwisselde en om de 8 uren een shift hadden was het moeilijk om met elkaar beter contact te leggen. Dit vond ik heel fijn.

Soms kwam het ook voor dat we met alle 3 de wachten alle zeilen naar beneden moesten halen. Het gevoel hierbij is onbeschrijfelijk en geweldig om te mogen ervaren, het teamwork. In andere richting natuurlijk ook, een overweldigend gevoel als je als wacht gewoon een zeil omhoog hebt gehesen. Kortom een vermoeiende maar geweldige ervaring die ik niet snel zal vergeten.

Besef ook wel dat je jezelf kan tegenkomen. Dit is alvast bij mij gebeurd. Met men perfectionisme, angsten, hoge eisen stellen, falen, ... heb ik hier wel een aantal keren tegen gebotst. Dit is ook wel wat ik bespreekbaar heb gemaakt maar dan moet ik vooral in mezelf herhalen wat ik allemaal al heb gedaan en niet vanzelfsprekend is om nog maar 1,5 jaar na je behandelingen dit allemaal te kunnen realiseren. Hierin moet ik ook even terug naar mezelf gaan en waarnemen dat men lichaam niet meer hetzelfde is als vroeger. De vermoeidheid speelde ook een rol. Door de verschillende wachten, zeelucht, je balans die je moet kunnen behouden en het zeeziek zijn (1 dag) realiseerde ik me achteraf dat dit onbewuste factoren waren die ook meespeelden. Ook erna kan je nog landziek zijn (dat je nog een aantal dagen waarneemt als je van de boot/schip bent precies wankel loopt, gevoel dat je nuchter 'dronken' bent). Ik ben nog nooit zat geweest en nu ben ik het een aantal dagen voor niets :) Kortom, ik heb genoten en gerealiseerd dat we als team maar ook als individu het toch maar gerealiseerd hebben.