Covid-19 treft de samenleving:

 

Wat een jaar, nu niet enkel voor mij een rollercoaster. Zowel voor jong als oud wordt hier getroffen, niemand ontkomt er aan. Geen tussenweg, en als je deze neemt is de kans groot dat je de gevolgen ervan ervaart. Niet iedereen, voor een deel ervan zal dit zo zijn. Personen die hun immuunsysteem niet optimaal zijn, chronische aandoening hebben, longen, hart, ... noem maar op zij moeten nog extra oppassen en hun nog meer in quarantaine zetten (of terug). Zoals mezelf, ook al is men immuunsysteem aan de betere hand, je mag niet onnodige risico's nemen. Het leven is daar veel te mooi en kostbaar voor. Dat heb ik wel al geleerd. Iedereen moet nu leren met stiltes om te gaan, van de kleine dingen te genieten, inzien dat we op bepaalde vlakken teveel verwend zijn, zorgzaam zijn voor diegene die niet buiten kunnen,.... Deze boodschap hoop ik dat als alles achter de rug is wordt meegenomen en niet vergeten is. Wij zijn veel te egoïstisch geworden: enkel ik en niet wij. Velen zullen (o.a. jongeren) van ons leren appreciëren wat we hebben. Gelukkig is de technologie er nog om contact te houden (FaceTime, Whatsapp, Messenger,bellen, ...). Ik had nog een aantal mooie dromen voor het jaar 2020 omdat dit zo speciaal is en zelden voorkomt, deze betekenis zal lichtjes anders uitdraaien (normaal New York en bergbeklimming Monte Perdido op de planning), het zal eerder zijn van hoe de mensen met elkaar zijn omgegaan, wat we eruit geleerd hebben en meenemen naar de toekomst. Een (heel) serieuze les voor ieder van ons. Het is natuurlijk een teleurstelling, alles overhoop maar ik troost me dat ik niet alleen ben. Heel de wereld wordt ermee getroffen. 2021 staat Monte Perdido gepland, van uitstel komt geen afstel meer. Ik blijf doorgaan met me fysiek voor te bereiden (creativiteit in men eigen huis: yoga, basic fit app, op en af de trap lopen). Wat ik ook heel hard bewonder en voor mij niet genoeg kunnen bedankt worden zijn de personen die de maatschappij draaiende houden: zorgsector (verpleging, dokters, apothekers, gezinszorg, ...), openbaar vervoer (trein, bus, ...), koeriers van pakjes/eten, ... en waarschijnlijk vergeet ik ongelooflijk veel andere personen. Knap dat velen initiatief opzetten om anderen te helpen, zo kreeg ik vandaag een briefje in men brievenbus als ik hulp nodig had hun contacteren maar ook waar ik terecht kon i.v.m als ik getroffen zou worden met het Corona-virus. Dit ontroerde me in hart en nieren, zo zorgzaam en hoop uit de grond van men hart dat dit zo blijft. Liefde, warmte, zelfzorg maar voor iemand zorgen is de drijfveer die ik nu heb om verder te gaan en dit schrijf. Ik wens/hoop voor iedereen dat we er samen uitgeraken en sterker van worden. We can do this together!!! <3

 

Geschreven door: De Smet Shana